Imieniny: Teodora, Ursyna, Genowefy
  Aktualności
  W Lublinie
  W Drohobyczu
  Wszędzie
  Polecamy
  Archiwum
  Warte uwagi
  Kategorie
   Stowarzyszenie
   Partnerzy
   Projekty
  Bruno4ever

  Tagi

cytaty o schulzu filmy górecka o schulzu lublin noce krcha zwierciadło leszek mądzik galeria nasi artyści festiwal 2012 szpilki jarecka golberg bułgarii nieznanaukraina eon horusa bruno drohobycz
  Ramka

 

SCHULZFEST 2026
XII Międzynarodowy Festiwal
"Arka wyobraźni Brunona Schulza"
w Drohobyczu

„Dofinansowano ze środków
Ministra Kultury
i Dziedzictwa Narodowego
pochodzących z
Funduszu Promocji Kultury
– państwowego funduszu celowego”

 

 ***

BRUNO4EVER
2024-2026
SchulzFest w drodze do ESK


Dni Brunona Schulza 
w Lublinie

Zrealizowano z pomocą finansową

MIASTA  LUBLIN

***

"MUZEUM I BIBLIOTEKA 
– PAMIĘĆ DZIEDZICTWA I ŹRÓDŁA KULTURY POLSKIEJ.
PORZĄDKOWANIE, UDOSTĘPNIANIE I PROMOCJA ZBIORÓW” 

DOFINANSOWANO ZE ŚRODKÓW BUDŻETU PAŃSTWA 
Dotacja celowa na dofinansowanie realizacji zadania publicznego 
z zakresu opieki Senatu RP nad Polonią i Polakami za granicą
SENAT-POLONIA 2025

  ***


ART FESTIWAL WĘDRUJĄCY 2025

***

SCHULZFEST 2024

***

Art book Serhij Żadan
"Mój Schulz"

„Dofinansowano ze środków
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
– państwowego funduszu celowego”
2025

***


Rok 2022 / Rokiem Brunona Schulza


***

 

 





Odwiedziło nas już:
1178689 osób
Aktualności
ARTYŚCI SCHULZFEST 2026. DROHOBYCZ. Półtora miasta / SPOTKANIE IWANA FRANKI I BRUNONA SCHULZA


Spotkanie odbyło się na balkonie okazałej willi Leona Gartenberga, jednego z najbogatszych ludzi Drohobycza przełomu XIX/XX wieku, którego familia miała pozycję „królów nafty”, o bardzo rozbudowanych interesach. Od tej willi rozpoczynała się dawna ulica Pańska, zwana niegdyś drohobycką ulicą willi – co można potwierdzić i dzisiaj. Opowieść o budowie tej willi rozpoczyna powieść Iwana Franki „Borysław się śmieje”.

Teatralno-literackie spotkanie odbyło się dzięki uprzejmości ukraińskiego koncernu naftowo-gazowego, który jest obecnie właścicielem tej historycznej willi. W rolę Iwana Franki, zaskakująco wiarygodnie, wcielił się Iwan Żuk, w postać Brunona Schulza – Iwana Herasymczuk, który niegdyś grał rolę pisarza, obaj aktorzy Teatru Jurija Drohobycza w Drohobyczu. Fragmenty prozy Iwana Franki oraz Brunona Schulza czytali, po ukraińsku – Jurij Fedczuk, aktor tegoż teatru oraz po polsku – Paweł Passini z Lublina, znany aktor, muzyk i reżyser.  

Willa ta symbolizuje dawną potęgę rodziny Gartenberegów, ich fortuna ma u źródeł biznesową aktywność dwóch braci, Mosesa i Lazara, stworzyli oni jedną z pierwszych rafinerii naftowych w trójkącie Borysławskim; stała się z czasem największą, a rodzina – głównymi darczyńcami charytatywnymi, m.in. dla Szpitala Żydowskiego i Żydowskiego Domu Starców w Drohobyczu.

Obszerna, jednopiętrowa, zdobiona willa miała zostać zbudowana już w latach 70. XIX wieku. Krąży wiele opowieści o fortunie Gartenbergów, mieli oni na przykład pod każdą kolumnę budynku podłożyć złote monety… Dzisiaj jest to ulica Tarasa Szewczenki 12.


Powieść Iwana Franki „Borysław się śmieje” (najpierw publikowana w odcinkach, 1881-82) rozpoczyna się od opowieści o wmurowaniu kamienia węgielnego w budowę, jak należy się domyślać, tejże willi. W cieniu kasztanów obok kościoła idą goście tego wydarzenia…

Iwana Franko (1856-1916) nie urodził się w Drohobyczu, lecz w pobliskiej wsi, ale tu uczył się w gimnazjum im. Franciszka Józefa (ukończył je w 1975 roku), zatem znał realia tamtych czasów. Powieść „Borysław się śmieje” nasycona jest wątkami socjalnymi i klasowymi oraz narodowymi. Dla wydarzenia „Półtora miasta” istotny był kontekst miejsca, dokładny opis alei kasztanowej i terenu budowy… A więc opis Drohobycza tamtych lat. Proza Brunona Schulza (1892-1942) również nie pozbawiona jest kontekstu miejsca, wskazującego na konkretne obiekty, ulice, zaułki, sklepy… Schulz opisuje Drohobycz inaczej. Zestawienie tych opisów było celem wydarzenia i narzędziem kreacji refleksji…   

Iwan Franko i Bruno Schulz nadeszli od strony kościoła, chwilę skrywając się w cieniu kasztanów... Przywitali się z licznie zgromadzoną publicznością, po czym weszli do willi i z balkonu patrzyli na swoje miasto. Aktorzy czytali fragmenty ich prozy…

 

PRZECZYTAJ FRAGMENTY

Iwan Franko: Borysław się śmieje (fragmenty wstępne) / NIEPUBLIKOWANE
Przekład / redakcja: Grzegorz Józefczuk

Słońce bliskie było już południa. Zegar na wieży ratuszowej wybił szybko i płaczliwie jedenastą godzinę. Z gromadki wesołych, elegancko ubranych panów - obywateli drohobyckich, którzy przechadzali się po „plantach” koło kościoła w cieniu kwitnących kasztanów, wysunął się budowniczy i, wymachując lśniącą laską, przeszedł na drugą stronę ulicy do robotników, pracujących przy nowo rozpoczętej budowie.
— No, co tam, majstrze — krzyknął. — Czy jesteście już gotowi? 
— Wszystko gotowe, proszę pana budowniczego. 
— No to każ uderzać na znak! 
— Dobrze, proszę pana! — odpowiedział majster i, odwróciwszy się do pomocnika, który stał obok i kończył ciosanie ogromnego fundamentowego bloku z popielewskiego piaskowca, rzucił: — No, Benediu, tumanie jakiś! Nie słyszysz, że pan budowniczy każe dawać znak?… Żywo! 

[…] Tymczasem i inni obywatele, którzy gromadkami przechadzali się po „plintach” dookoła kościoła, na głos „drewnianej suki” zaczęli z wolna ściągać też do nowej budowy, a przed wszystkimi sam właściciel przyszłego budynku, Leon Hammerschlag, wysoki i stateczny Żyd z okrągło przystrzyżoną brodą, prostym nosem i ustami czerwonymi jak maliny. Był teraz bardzo wesoły, rozmowny i dowcipny, sypał żartami i zabawiał, wiadomo, całe towarzystwo, bo wszyscy gromadzili się i tłoczyli wokół niego. […] Za nimi podążali inni przedsiębiorcy, bogacze drohobyccy i borysławscy, kilku urzędników państwowych i jeden okoliczny dziedzic.  

[…]. Całe to towarzystwo, w modnych czarnych surdutach, w paltach z drogich tkanin, w lśniących czarnych cylindrach, w rękawiczkach, z żyłkami w dłoniach i pierścieniami na palcach, dziwnie odróżniało się od szarej masy robotników, upstrzonej jedynie czerwonym kolorem cegły lub bielą wapna. Tylko radosny gwar jednych i drugich mieszał się ze sobą do kupy.

Bruno Schulz (fragmenty)
Przekład: Jurij Andruchowycz / wybór: Wiera Meniok

Przejrzysty cień leżał nad miastem. Milczenie tej trzeciej godziny po południu wydobywało z domów czystą biel kredy i rozkładało ją bezgłośnie, jak talię kart, dookoła placu. Obdzieliwszy go jedną turą, napoczynało już nową, czerpiąc rezerwy bieli z wielkiej, barokowej fasady Św. Trójcy, która, jak zlatująca z nieba ogromna koszula Boga, (…) porządkowała na sobie w pośpiechu tę wielką wzburzoną szatę.

(…) Mieszkaliśmy w rynku, w jednym z tych ciemnych domów o pustych i ślepych fasadach, które tak trudno od siebie odróżnić. Daje to powód do ciągłych omyłek. Gdyż, wszedłszy raz w niewłaściwą sień i na niewłaściwe schody, dostawało się zazwyczaj w prawdziwy labirynt obcych mieszkań, ganków, niespodzianych wyjść na obce podwórza i zapominało się o początkowym celu wyprawy…

(…) wędrowaliśmy z matką przez dwie słoneczne strony rynku, wodząc nasze załamane cienie po wszystkich domach, jak po klawiszach. Kwadraty bruku mijały powoli pod naszymi miękkimi i płaskimi krokami – jedne bladoróżowe, jak skóra ludzka, inne złote i sine, wszystkie płaskie, ciepłe i aksamitne na słońcu, jak jakieś twarze słoneczne, zadeptane stopami aż do niepoznaki, do błogiej nicości.

 


12-08-2026, 00:25:58


  Festiwale






  NewsLetter

Podaj swój e-mail



Bądź na bieżąco
z najważniejszymi wydarzeniami związanymi
z postacią Brunona Schulza




Kultura w Lublinie
BRUNO SCHULZ MUSEUM DROHOBYCZ
Polecamy:    Ї      Brama_Grodzka      PRZYPINKA.PL      Instytut_Polski w Kijowie      Zaxid.net      Lonia / Maydan Drohobycz      Wikipedia Ukr      Nowa Europa Wschodnia      ZBRUCZ Pismo internetowe      Rada Miasta Drohobycz      Bruno Schulz - web kolekcja   
Copyright © Stowarzyszenie | Projekt: Paweł Górski | Wykonanie: ATLabs